Print

Αγιος Αλέξιος ο Άνθρωπος του Θεού

Συντάκτης: π. Βασίλειος Γιαννακόπουλος.

Από τον Πρωτοπρεσβύτερο Βασίλειο Γιαννακόπουλο

 


Για την Εκκλησία οι Άγιοι είναι οι φορείς και οι σάλπιγγες του Αγίου Πνεύματος, τα μυστηριακά σημεία της αγάπης και της εργασίας του Θεού στον κόσμο. Οι Άγιοι δεν είναι υπεράνθρωποι, αλλά εκείνοι που με την άσκηση μέσα στην Χάρη του Θεού έφθασαν στη θέωση. Οι Άγιοι ανήκουν στην ανθρωπότητα. Βοηθούν, συντρέχουν, υποφέρουν, σηκώνουν το σταυρό μας, μας αγαπούν και γίνονται με την αγιότητά τους υπόδειγμα των πιστών, ώστε κι εμείς να χαιρόμαστε τη φιλάνθρωπη κοινωνία και τον πλούτο των ευεργεσιών τους.

Ένας από τους Αγίους της Εκκλησίας μας είναι και ο Άγιος Αλέξιος, ο Άνθρωπος του Θεού, που εορτάζει στις 17 Μαρτίου. Γονείς του Αγίου ήσαν ο Ευφημιανός και η Αγλαΐδα. Ο Ευφημιανός κατείχε σπουδαία θέση στην κοινωνία της Ρώμης. Ήταν ο πρώτος της Συγκλήτου. Η Αγλαΐδα καταγόταν από αριστοκρατική οικογένεια. Ήσαν και οι δύο Χριστιανοί. Η κοινωνική τους θέση δεν τους επέτρεπε την πλήρη κατανόηση των αρχών του Χριστιανισμού. Παρόλα αυτά νήστευαν και ήσαν ελεήμονες. Όμως την ευτυχισμένη ζωή τους τη σκίαζε η ατεκνία.

Μετά από ελεημοσύνες και θερμή προσευχή προς τον Κύριο απέκτησαν τελικά παιδί. Το ονόμασαν Αλέξιο. Φρόντισαν ιδιαίτερα την μόρφωσή του. Ο Αλέξιος διακρινόταν για την ταπεινότητά του από τα πρώτα χρόνια της ζωής του. Ποθούσε μια ζωή αφιερωμένη στον Θεό. Η ταπείνωση και η ασκητική ζωή του Αγίου, προβλημάτιζαν τους γονείς του. Τα χρόνια περνούσαν και οι γονείς του έβλεπαν ότι το παιδί τους δεν εξελισσόταν κατά τις προσδοκίες τους. Έτσι αποφάσισαν να τον παντρέψουν. Του βρήκαν, λοιπόν, μια πανέμορφη κοπέλα από πλούσια και αριστοκρατική οικογένεια. Το πρώτο βράδυ του γάμου τους ο Αλέξιος εξομολογήθηκε στη σύζυγό του την επιθυμία του να αφιερωθεί στον Θεό και αφού της άφησε το χρυσό δακτυλίδι του και την ζώνη του, έφυγε για το λιμάνι. Η σύζυγός του δεν πρόδωσε την απουσία του γιατί είχε και αυτή την ίδια επιθυμία. Μόλις έμαθαν οι γονείς του Αλεξίου την φυγή του, πικράθηκαν πολύ. Ο Ευφημιανός έστειλε τους δούλους του να αναζητήσουν τον Αλέξιο παντού. Η Αγλαΐδα θρηνούσε απαρηγόρητη. Η νύφη της σε αυτή τη δύσκολη στιγμή, της στάθηκε με πολύ αγάπη.

Ο Αλέξιος μετά από ημέρες έφθασε με το πλοίο στην Σελεύκεια της Συρίας. Ο Άγιος μοίρασε τα χρήματά του στους φτωχούς, έβγαλε τα πολυτελή ενδύματά του και άρχισε να διασχίζει την χώρα σαν ζητιάνος. Από εκεί πήγε στην Έδεσσα όπου ζούσε με τον ίδιο τρόπο, κοντά στην Εκκλησία του Αποστόλου Θωμά. Με το χάραμα έμπαινε στον Ναό για να παρακολουθήσει την Θεία Λειτουργία και παρέμενε εκεί, άσιτος και προσευχόμενος, μέχρι το βράδυ. Όταν τελείωνε η Εκκλησία ο Άγιος στεκόταν στην πόρτα και δεχόταν την ελεημοσύνη των πιστών. Κάποια ημέρα κατέφθασαν στην Εκκλησία οι υπηρέτες του πατέρα του και στάθηκε μπροστά τους δεχόμενος την ελεημοσύνη τους. Δεν τον αναγνώρισαν και έφυγαν.

Κάποια στιγμή έφυγε από την Έδεσσα με προορισμό την Ταρσό της Κιλικίας, για να συνεχίσει την άσκησή του. Όμως ο Κύριος είχε κανονίσει άλλον προορισμό για τον δούλο Του. Το καράβι παρασύρθηκε από τους ανέμους και έφθασε στο επίνειο της πατρίδας του Ρώμης. Δεν έφυγε, κατάλαβε ότι αυτό ήταν το θέλημα του Θεού. Έπρεπε να αντέξει για την αγάπη του Χριστού το αδιανόητο για κάθε άνθρωπο• να είναι ξένος για την πόλη του, για τους φίλους του, για την οικογένειά του. Έτσι έμεινε στο πατρικό του σπίτι σαν ζητιάνος. Για δέκα επτά χρόνια έζησε εκεί αφανής, με νηστεία, προσευχή και αγρυπνία.

Την Κυριακή 12 Μαρτίου του 407 μ.Χ. γινόταν η Θεία Λειτουργία από τον Αρχιεπίσκοπο Ιννοκέντιο. Ανάμεσά τους ήταν ο Ρωμαίος βασιλιάς Ονώριος και ο πρώτος της Συγκλήτου Ευφημιανός. Είχε ξεκινήσει η Θεία Κοινωνία, όταν μια φωνή ακούστηκε από το Άγιο θυσιαστήριο λέγοντάς τους, ότι πρέπει να αναζητήσουν τον Άνθρωπο του Θεού για να ικετεύσει υπέρ της Ρώμης. Οι ημέρες περνούσαν και έφθασε η Παρασκευή 17 Μαρτίου, χωρίς να τον βρουν. Τότε προσευχήθηκαν στον Ναό, όπου τους αποκαλύφθηκε από την ίδια ουράνια φωνή, ότι ο Άγιος βρισκόταν στο σπίτι του Ευφημιανού.

Έτρεξαν αμέσως και τον βρήκαν πεθαμένο. Ο Άγιος Αλέξιος κρατούσε ένα χαρτί, που έγραφε για τη ζωή του. Μόλις διάβασαν τα γραφόμενά του, οι γονείς του λυπήθηκαν και θρηνούσαν πάνω από το λείψανο του παιδιού τους. Το άγιο λείψανο μεταφέρθηκε στο κέντρο της πόλης και ο λαός έτρεξε να το προσκυνήσει. Τα θαύματα που έγιναν ήσαν αμέτρητα. Με πολύ κόπο το μετέφεραν τελικά στον Ναό του Αγίου Βονιφατίου, όπου έμεινε για επτά ημέρες. Μετά το ενταφίασαν. Από τον τάφο του Αγίου ξεχυνόταν θεία ευωδία. Η κάρα του Αγίου βρίσκεται σήμερα στην Ιερά Μονή της Αγίας Λαύρας, στα Καλάβρυτα.

Η Χάρη του Θεού είναι ασφαλώς δωρεά, δίνεται όμως σε εκείνους οι οποίοι δείχνουν προαιρετική σπουδή, επιτηδειότητα και καθαρότητα. Αυτόν τον δρόμο είχε ακολουθήσει και ο Άγιος Αλέξιος. Αυτόν τον δρόμο καλούμαστε να ακολουθήσουμε κι εμείς. Η τήρηση των θεανθρωπίνων εντολών του Σωτήρος Χριστού, δεν απαιτείται για λόγους αξιομισθίας, αλλά καθαρής ασκήσεως, με την οποία μαρτυρούμε ότι βρισκόμαστε στον δρόμο της ολοκληρωμένης ελευθερίας. Και αληθινή ελευθερία υπάρχει μόνο κοντά στον Χριστό.


Λίγα λόγια για το συντάκτη του άρθρου
π. Βασίλειος Γιαννακόπουλος
Author: π. Βασίλειος ΓιαννακόπουλοςEmail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Σχετικά

Γεννήθηκε στις 23/2/1971. Τελείωσε το Εκκλησιαστικό Λύκειο Πατρών. Εϊναι πτυχιούχος της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθυνών και πτυχιούχος Βυζαντινής Μουσικής. Υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία στην πολεμική αεροπορία. Στις 31/12/2000 χειροτονήθηκε διάκονος και στις 22/4/2001 πρεσβύτερος από τον Μητροπολίτη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας κ.κ. Αμβρόσιο. Είναι εφημέριος του Ιερού Ναού Αγίου Αλεξίου Αιγίου.

Αρθρογραφεί στον ημερήσιο, περιοδικό και ηλεκτρονικό τύπο από το 1994.


Συνεργάτες

                                    

 

         ΑΙΓΙΟ   ΑΙΓΙΑΛΕΙΑ            Classy & Fabulous