Ποίηση "Αγκαλιά" Μανώλης Καστανάκης

Ποίηση

 

ΑΓΚΑΛΙΑ

 

Δυο χέρια ανοιχτά
γεμάτα ζεστασιά,
πλαισιώνουν τη μορφή σου
παίρνουν το δάκρυ απ’ τη ψυχή σου.

 

Διώχνουν τη μοναξιά
βάζοντας το όνειρο ασπίδα,
το σκοτάδι φεύγει μακριά
τα χείλη γελούν ξανά.

 

Δυο χέρια ανοιχτά
σαν αγγέλου φτερά,
σε κρατούν γερά
σε κοιμίζουν γλυκά.

 

Σου χαϊδεύουν τα μαλλιά,
σε σηκώνουν ψηλά,
να πετάξεις να βρεις
το όνειρό σου ξανά.

 

Δυο χέρια ανοιχτά
σε παίρνουν αγκαλιά,
μην πονάς πια
ο φόβος έφυγε μακριά…

  

              Μανώλης Καστανάκης

Λίγα λόγια για το συντάκτη του άρθρου
Σχετικά

Εκτύπωση