Ποίηση

Ένα φεγγάρι του Αυγούστου, δικό μου, στο χωριό μου..

ΤΟ ΣΚΕΠΑΣΤΟ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ.

«το αίμα θα σε οδηγήσει εκεί που ανήκεις» έλεγε ο Γιώργος Ιωάννου και σίγουρα το αίμα ξέρει τα μονοπάτια που περπάτησες και σε έκαναν κοινωνό της ζωής.

Έτσι άγγιξα τους παλμούς της καρδιάς μου και καταστάλαξα το όνειρο, εκεί στην γη που πρωτοείδα το φως της ζωής, στο χωριό μου. Στον δικό μου τόπο, που δεν άλλαξε τις εικόνες όσα χρόνια και αν πέρασαν.

Εκτύπωση

ΠΟΙΗΣΗ

 Θέλω να σου φωνάξω σ' αγαπώ 

με ματωμένα πόδια 
πάνω στους ασπαλάθους 
περπατώ.
Σ ακολουθώ, και ας είμαι διφραγκάκι 
στη τσέπη σου.
Το νυφικό της Οφηλίας μισώ. 
Εσένα κατάσαρκα φορώ.
Μόνο ένδυμα το κορμί σου.
Η ψυχή σου πάντα με ακολουθεί 
τα φωτεινά σου μάτια 
φως, μου δίνουν και ζωή. 
Σ αγαπάω, ποτέ δεν θα πάψω 
να στο λέω. 
Τα θηρία τούτη την ώρα κοιμούνται.
Άκου... Η σιωπή μας, μιλά!!!
Με μάτια ανοιχτά ταξιδεύουμε,
με χέρια ενωμένα 
περπατάμε στο άγνωστο. 
Τη δική μου Ιθάκη, συνάντησα
όταν τα χέρια σου άγγιξα. 
Σ΄αγαπάω πιο πολύ 
και από το πολύ!!! 
Φοβάμαι, πως δεν μπορείς 
να νιώσεις... Αν όνειρο είναι τούτο ή αλήθεια;
Αλήθεια αγάπη μου μόνο αλήθεια!!!
Σειρήνες δεν υπάρχουν πια...
Τη θέση του Οδυσσέα στο κατάρτι 
η Πηνελόπη τώρα παίρνει, 
σε θάλασσες μόνη ταξιδεύει.
Εσένα αποζητά!!!
 

ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΥ ΕΥΤΥΧΙΑ

Εκτύπωση

Κιτρινισμένα φύλλα τα όνειρα των δεκαοκτώ μου χρόνων

μοιάζουν μισογκρεμισμένα κάστρα φαντασία πόλης
ενθύμια παλιών καιρών κι άλλων αιώνων
κούκλες, ποδιές, βιβλία παρθένας κόρης.

 

Αφέθηκα στου χρόνου τ' άγγιγμα και γέρασα
πριν καν προλάβω να ανθίσω
στη διαδρομή όλα για το καλό των άλλων τ' άφησα
τις πόρτες έκλεισα πίσω να μη γυρίσω.

 

                                         Σκουριασμένα σίδερα τα ιδανικά των δεκαοκτώ μου χρόνων
                                         τότε που ακόμα πίστευα κηρύγματα ρητόρων
                                         φωτογραφίες παιδικές που φθάρηκαν αργά και σταθερά
                                         όπως η προίκα μιας μικρής που έγινε γιαγιά.

 

                                        Και τώρα ήρθες να μου πεις
                                        πως όλα τακτικά πρέπει στη θέση τους να μπούνε.

 

                                       Μα δεν κατάλαβες καλά.
                                       Η ζωή χρωστάει τελικά, σ' αυτούς που μάτωσαν
                                       καθώς προσπάθησαν το όνειρο να βρούνε.

 

ΧΑΡΟΥΛΑ ΔΟΥΚΟΥΜΕ 1989

Εκτύπωση

Το ποίημα  αυτό από την πρώτη μου ποιητική συλλογή «Στης αγάπης τη σιωπή» γράφτηκε για την αδελφούλα μου, που χάθηκε το 1986 στις 29 Μαΐου (μέρα που έπεσε και η Πόλη) σε ηλικία μόλις 38 ετών. Οι γονείς που έχουν τα παιδιά τους γερά και δυνατά, πρέπει να δοξάζουν κάθε μέρα το Θεό. Ο χρόνος ας απαλύνει τον πόνο των συμπολιτών μας και γειτόνων μας, οικογένειας Χάρη Παπαθανασόπουλου, οι οποίοι έχασαν αδόκητα το κορίτσι τους, που έπαιζε μικρούλα με τη κόρη μου. 

Η φωτογραφία είναι από το πατρικό μου σπίτι στην Ανάληψη (Θεσσαλονίκη), που δεν υπάρχει πια... 

 

Εκτύπωση

Μια ανεκπλήρωτη σχέση μέσα από αντιθέσεις 

προς το κατεστημένο της εποχής εκείνης.

Στις 29 Νοεμβρίου του 1912 και κατά την διάρκεια των μαχών για την απελευθέρωση των Ιωαννίνων πέφτει στη μάχη ο λοχαγός ποιητής Λορέντζος Μαβίλης. Η ποιήτρια Θεώνη Δρακοπούλου, γνωστή με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Μυρτιώτισσα, γεννήθηκε το 1881 στο προάστιο Μπεμπέκι της Κωνσταντινούπολης. Όλη η Ελλάδα θρήνησε τον θάνατο του Μαβίλη και εκείνη του αφιέρωσε το παρακάτω ποίημα: 

Εκτύπωση

                                                  ΠΟΙΗΣΗ

                                    Ο ΥΜΝΟΣ ΤΟΥ ΜΕΤΑΝΑΣΤΗ


                                       Κάθε πρωί που ξυπνώ
                                        καταλαβαίνω ότι ζω.
                                Ανοίγω τα φτερά μου και πετώ!
                           Παίρνω τις ελπίδες μου και προχωρώ!

 

Στη ζωή μου τη σκληρή
το «είναι» μου πονά,
τα χέρια μου ματώνουν,
η καρδιά μου αιμορραγεί.

 

Όμως νιώθω πως δεν έχω χαθεί
κι άλλη μια μέρα έχει βγει.

 

Τι κι αν στα όνειρά μου σκόνταψα
μονάχος μου σηκώθηκα!
Τι κι αν οι Μοίρες μ’ αρνήθηκαν
οι ελπίδες δε μ’ αφήσαν.

 

Όταν έρχεται το βράδυ
το ψωμί μου βγήκε πάλι,
στη ζωή κρατιέμαι ακόμα
και ξανά θα σηκωθώ να πιάσω ουρανό.

 

Ο άνεμος μου δυναμώνει τη φωτιά…
ζεσταίνομαι σιγά-σιγά…
Μα, εμένα πονά η παγωμένη μου καρδιά
καθώς η πείνα μου κόβει τη μιλιά.

Εκτύπωση

Πηνελόπη Τσούνη

Αντιθέσεις

Ποιητική συλλογή

Αχαϊκές εκδόσεις, 2014

ISBN 978-960-7960-53-5 

Η πρώτη ποιητική συλλογή της Πηνελόπης Τσούνη με τίτλο «Αντιθέσεις» κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες από τις «Αχαϊκές εκδόσεις».

Συναισθήματα, σκέψεις και αναμνήσεις ξετυλίγονται σε μια δίγλωσση (ελληνικά / γερμανικά) έκδοση. Θέματα από την καθημερινότητα, την κοινωνία και την πολιτική, σημερινές εικόνες, αλλά και στιγμές άλλων εποχών συνυπάρχουν άλλοτε σε πλήρη αρμονία κι άλλοτε αντιστικτικά.

Στόχος των ποιημάτων να μεταφέρουν τον αναγνώστη σε έναν κόσμο ομορφότερο και γοητευτικότερο, φωτισμένο με λεπτές ειδυλλιακές αποχρώσεις και βαθιά και γνήσια συναισθήματα. 

Εκτύπωση

                                        Ποίηση

 

ΜΙΚΡΟΣ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ

Το τρενάκι που’ χα για να παίζω
σκουριάζει τώρα, πεταμένο…
Τα γράμματα που δεν πρόλαβα να μάθω….
τα νιώθω μέσα μου και γράφω.

 

                                 Σύννεφα έχει πολλά εδώ
                                      όλα είναι λευκά,
                          μέσα απ’ των αγγέλων τα φτερά
                                     βλέπω το δειλινό. 

Εκτύπωση

 

Εκεί που αγωνιάς
θα αγωνιώ κι εγώ
Εκεί που θα γελάς
θα γελώ και εγώ.

Το φιλί μου, θα σου φέγγει
σε κάθε ήττα,
σε κάθε στραβοτιμονιά
ακόμη και στη μοναξιά.

                            Άγγιξαν τα χέρια μου
                            τα όνειρά σου..
                            και τότε μόνο έμαθα 
                            τί ποθεί η καρδιά σου.

                            Με τη θύμισή σου
                            κοιμάμαι αγκαλιά,
                            να περνάς καλά
                            να χτίζεις χαμόγελα.

                            Κλείσε τα μάτια
                            πάρε βαθιά ανάσα
                            προχώρα μπροστά
                            θα είμαι κι εγώ κοντά.

                                                               Μανώλης Καστανάκης

Εκτύπωση

Δυο χέρια ανοιχτά

γεμάτα ζεστασιά,

πλαισιώνουν τη μορφή σου

παίρνουν το δάκρυ απ' τα ψυχή σου.

 

                            Διώχνουν τη μοναξιά

                           βάζοντας το όνειρο ασπίδα,

                           το σκοτάδι φεύγει μακριά

                           τα χείλη γελούν ξανά.

 

                           Δυο χέρια ανοιχτά

                           σαν αγγέλου φτερά,

                           σε κρατούν γερά

                           σε κοιμίζουν γλυκά.

 

                           Σου χαϊδεύουν τα μαλλιά,

                           σε σηκώνουν ψηλά,

                           να πετάξεις να βρεις

                           το όνειρό σου ξανά.

 

                           Δυο χέρια ανοιχτά

                           σε παίρνουν αγκαλιά,

                           μην πονάς πια

                           ο φόβος έφυγε μακριά..

                                                       

                                                               Μανώλης Καστανάκης

Εκτύπωση

                   ΒΑΔΙΖΩ ΣΤΑ 18

 Βαδίζω στα 18 κι εσύ παππού δεν είσαι εδώ,

      να μου πεις γλυκά χρόνια πολλά.

Η ψυχή σου ταξιδεύει ήρεμα στου ουρανού τα σύννεφα,

                                                      εκεί πέρα μακριά.

                                       Με έμαθες να αγαπώ πως δεν αξίζει

                                            να πονώ μονάχα να τολμώ.

                                                   Παππού σε αγαπώ.

                               Έλα να τραγουδήσουμε ξανά μαζί με τη γιαγιά,

                            τραγούδια που μιλούν για την αγάπη και τον έρωτα.

                            Παππού είσαι εδώ ακούω τη φωνή σου στη σιωπή.

                                           Ξέρω πως δεν έχεις χαθεί.

                                Στον αγώνα της ζωής απλά βγήκες νικητής.

                                   Με έμαθες να αγαπώ πως δεν αξίζει

                                      να πονώ μονάχα να τολμώ.

                                           Παππού σε αγαπώ.

                                                                                                    Μανώλης Καστανάκης

Εκτύπωση

Συνεργάτες

Δήμος Αιγιαλείας Ραδιοσυχνότητα ΔΗΚΕΠΑ
Αίγιο-Αιγιάλεια Λιμενικό Ταμείο Αιγίου Classy & Fabulous Aigiorama.gr, τα πάντα για την Αιγιάλεια
                    

Έντυπος και Ηλεκτρονικός Τύπος